Pierwszym sygnałem wskazującym na to, że nasza pociecha może mieć celiakię są bóle brzucha, wzdęcia, biegunki i wymioty. Naszą uwagę powinien zwrócić również spowolniony rozwój dziecka. Jeśli więc zauważysz, że jest ono niższe od rówieśników, wykonaj u niego badanie genetyczne w kierunku celiakii i dowiedz się, czy przypadkiem nie ma kłopotów z tolerancją glutenu.

Problemy gastryczne i charakterystyczna postawa – tak objawia się celiakia u dziecka

U dzieci celiakia przebiega zwykle w sposób typowy dla tej choroby (klasyczna postać celiakii). Pojawiają się bóle brzucha, wzdęcia, biegunki i wymioty. Objawy te mogą wystąpić już po spożyciu pierwszego produktu z glutenem lub dopiero później. Choroba uwidacznia się również w sylwetce i całym wyglądzie zewnętrznym. Dziecko ma powiększony brzuch, opuszczone pośladki i barki, jest też blade i drobne, jak na swój wiek. Niepokoić może również fakt, że nie chce jeść. W wieku niemowlęcym celiakia objawia się w podobny sposób – wymiotami oraz biegunką o bardzo nieprzyjemnym zapachu.

To jak zachowuje się nasza pociecha również może sugerować, że w jego organizmie dzieje się coś niedobrego. Maluchy z celiakią mają bowiem bardzo często wahania nastrojów – raz są apatyczne, a raz wszystko je irytuje. Niektórzy lekarze są nawet zdania, że ADHD może mieć swoje źródło właśnie w celiakii.

Celiakia nie jest chorobą występującą tylko u dzieci

Choć przez lata była za taką uważana. Obecnie już wiemy, że choroba trzewna (inna nazwa celiakii) może ujawnić się w każdym wieku. U dzieci diagnozuje się ją po prostu łatwiej, ponieważ daje najbardziej charakterystyczne objawy. Z celiakii się nie wyrasta (jest to choroba trwająca całe życie). Objawy choroby mogą zwyczajnie ustąpić, np. pod wpływem odpowiedniego leczenia lub zmienić się w inne. Warto bowiem wiedzieć, że u osób dorosłych celiakia przebiega już zwykle zupełnie inaczej. Może towarzyszyć jej depresja, osteoporoza, zaburzenia płodności, skłonność do złamań, a nawet bóle głowy. Wszystkie te objawy, niezależnie od tego czy dotyczą dzieci czy dorosłych, mają jedną wspólną przyczynę. Są nią niedobory pokarmowe wywołane właśnie celiakią.

Celiakia u dziecka – jak choroba niszczy jego jelita

Istotą celiakii jest trwała i całkowita nietolerancja glutenu przez organizm. To choroba genetyczna, która zaburza funkcjonowanie układu odpornościowego – nie broni on organizmu przed wirusami i bakteriami (tak jak powinien to robić), a zaczyna atakować własne tkanki. Choroby tego typu nazywa się autoimmunologicznymi.
W przypadku celiakii zniszczeniu ulega jelito cienkie, a dokładniej pokrywające jego ścianę kosmki jelitowe. A że to właśnie dzięki nim składniki odżywcze z pokarmu dostają się do organizmu, ich wyniszczenie skutkuje poważnymi niedoborami witamin i minerałów.To one hamują wzrost dziecka, wywołują bóle brzucha i zmienne nastroje. Co robić, gdy podejrzewamy, że maluch może mieć celiakię?

Celiakia u dziecka – diagnozuje się ją za pomocą badań DNA

Gdy chodzi o dzieci, diagnostykę celiakii najlepiej rozpocząć od badań genetycznych. Są one bardzo komfortowe. Próbkę od dziecka stanowi wymaz z policzka. Następnie w pobranym materiale DNA szuka się genów odpowiedzialnych za celiakię – HLA-DQ2 i HLA-DQ8. Jeśli ich tam nie ma, można jednoznacznie wykluczyć chorobę. Jeśli są, maluch kierowany jest na badania serologiczne w kierunku przeciwciał EmA, tTG i DGP. Obecność objawów, pozytywny wynik badań genetycznych i serologicznych pozwala ostatecznie stwierdzić celiakię. Choroby nie trzeba już wtedy potwierdzać biopsją jelita cienkiego, która może być dla dziecka stresująca.

Celiakia u dziecka powinna być leczona dietą bezglutenową

Jeśli rodzic zbagatelizuje sprawę, dziecku grożą w przyszłości poważne powikłania – osteoporoza, problemy ze stawami, niepłodność, a nawet choroby nowotworowe. Dlatego jeśli okaże się, że winę za dolegliwości malucha ponosi celiakia, musimy wprowadzić zmiany w jego diecie, a mianowicie całkowicie wykluczyć z niej gluten. Pod tą nazwą kryje się białko zawarte w 4 zbożach – życie, jęczmieniu, pszenicy i owsie. Musimy więc kłaść dziecku na talerz takie produkty, które albo naturalnie ich nie zawierają (warzywa, owoce, świeże ryby, mleko, jaja i wiele gatunków mniej znanych zbóż), albo takie, z których został on „wyciągnięty”. W wielu przypadkach niedługo po wprowadzeniu diety bezglutenowej rodzice zauważają u swoich pociech pożądany wzrost wagi. Poprawia im się też apetyt i są mniej drażliwe. Prawidłowo leczone dziecko szybko nadgania rówieśników we wzroście. Widać to choćby na siatkach centylowych, w których wreszcie zaczyna się mieścić.

Natalia Jeziorska, testDNA

Zdjęcie © AnnaOmelchenko/Depositphotos.com

Tagi: ,

Notka od autora

Cześć! Staram się zamieszczać tu sporo wartościowej wiedzy o zdrowiu i zdrowym trybie życia. Nie miej mi jednak za złe, gdy popełnię jakąś gafę. Nie jestem lekarzem i nie traktuj moich porad tak, jakbym nim był. Pamiętaj jednak, że staram się zamieszczać tu rzetelną wiedzę.

Komentarze

Ten wpis nie posiada jeszcze żadnych komentarzy.