O dostępności, zażywaniu i uzależnieniu od narkotyków słyszy się coraz częściej. Nic dziwnego więc, że rodzice obawiają się, że ich pociecha może mieć z nimi kontakt. Co powinno zaniepokoić rodziców?

 
 
 

• niepokój lub nadmierna drażliwość;
• zdecydowanie mniejsza rozmowność dziecka;
• nowi znajomi, których nastolatek nie chce przedstawić opiekunom;
• zaczerwienione oczy, ślady po wkłuciach,  problemy ze śluzówkami, rozszerzone źrenice, wymioty;
• zaniedbany, niechlujny wygląd, brak higieny;
• znikające pieniądze i przedmioty z domu;
• nagła zmiana zachowania dziecka;
• dziwne zachowanie, brak kontaktu lub mało zrozumiałe wypowiedzi;
• rozregulowanie rytmu snu i aktywności, zmiany w apetycie;
• zaprzestanie aktywności, które do tej pory były ważne dla młodego człowieka;
• zaniedbywanie obowiązków;
• brak kontaktu z dotychczasowymi przyjaciółmi;
• nietypowe tabletki, woreczki czy strzykawki w rzeczach.

 
Większość rzeczy z powyższej listy sama w sobie nie musi oznaczać kontaktu ze środkami psychoaktywnymi. Jednak czym więcej czynników niepokoi rodziców, tym dokładniej powinni przyjrzeć się sytuacji młodego człowieka.
W razie wątpliwości, opiekunowie osoby niepełnoletniej mogą skłonić ją do zrobienia testu na obecność narkotyków w moczu. Testy te są powszechnie dostępne w aptekach.
Jeśli rodzice mają mocne podejrzenia lub są pewni, że ich dziecko korzystało ze środków psychoaktywnych, mogą skorzystać z poradni uzależnień. Jeśli młody człowiek nie godzi się na spotkanie z terapeutą (od 16 roku życia musi wyrazić zgodę na konsultację), opiekunowie od psychologa mogą dostać wskazówki odnośnie dalszego postępowania z nastolatkiem.