Wielu z nas, bardzo chciałoby czytać w myślach innych. Jakże byłoby to przydatne… Na przykład, można byłoby być wtedy pewnym uczuć ukochanej osoby, szkolnych ocen dziecka, opinii przyjaciółki o nowej fryzurze. Są to jednak zdolności poza naszym zasięgiem, a mimo to usilnie próbujemy odgadnąć myśli innych. Poznając nową osobę, często myślimy czy wywarliśmy dobre wrażenie. Szykując się do prośby o podwyżkę próbujemy określić czy jest to realne. Patrząc na przystojnego mężczyznę / ładną kobietę zastanawiamy się czy mamy jakieś szanse u tej osoby. Próbujemy odgadnąć stan emocjonalny, by móc przewidzieć reakcję i przygotować się na różne ewentualności. Właśnie – to, co jest dla nas widoczne i możliwe do odczytania, to nastrój danej osoby, a nie jej myśli. I takie zachowanie może być bardzo pomocne. Gorzej, jeśli próbujemy odgadnąć czyjeś myśli i jesteśmy absolutnie pewni, że mamy rację. 
To, co „wyczytujemy” w głowach innych to tak naprawdę nasze przewidywania na temat tego, co się zaraz wydarzy. Pracownik, prosząc szefa o podwyżkę, ma nadzieję na powodzenie. Natomiast osoba, która uważa, że nie zasługuje na premię (z różnych względów: bo zawaliła coś ostatnio, bo ma za krótki staż w danym miejscu pracy, bo ma niską samoocenę), nie zapyta. Założy, że przełożony „na pewno sądzi, że nie zasługuję”. Podobnie z zagadaniem do nieznajomego: jeśli przewidujemy, że wywołamy korzystne wrażenie, zrobimy to. Jeśli nie widzimy szans, zaczniemy znów czytać w myślach: „już mu się nie spodobałam / na pewno uważa, że jestem beznadziejny”. Nasze przewidywania najczęściej są jednostronne i bardziej krytyczne niż rzeczywiste opinie innych na nasz temat. Nie pomagają nam, wręcz przeciwnie – uniemożliwiają osiągnięcie wyznaczonych celów.
Negatywne czytanie w myślach podkopuje nasze dobre samopoczucie, staje się dowodem przeciwko nam: „skoro mój facet uważa, że jestem beznadziejna, to naprawdę jest ze mną źle”, „jak dużo przytyłam, skoro wszyscy widzą jaka jestem gruba”, „muszę być naprawdę do niczego, skoro wszyscy uważają mnie za nieudacznika”.
Na nasze szczęście bądź nieszczęście, nie potrafimy czytać innym w myślach. Możemy odgadywać (choć nie ze stu procentową pewnością!) ich emocje czy nastrój, ale nie myśli. Pewność, że ktoś na pewno coś konkretnego w danej chwili myśli, jest tylko włożeniem naszych przekonań w czyjeś usta. Ponieważ zwykle wyczytujemy w innych negatywne nastawienie do siebie, a to nas blokuje przed podjęciem różnych konstruktywnych działań, warto w końcu przestać bawić się we wróżkę. Jeśli chcesz wiedzieć co bliskiej osobie chodzi po głowie – zapytaj. Natomiast, jeśli nie potrafisz uwolnić się od ciągłego przewidywania negatywnego nastawienia innych do Ciebie lub przez czytanie w myślach masz trudności w utrzymaniu kontaktów społecznych, skonsultuj się z psychologiem. Psychoterapeuta pomoże Ci uwolnić się od przewidywania odrzucenia, lęku przed oceną innych oraz pomoże Ci odszukać w sobie zaufanie do siebie.