Jak twierdzą współcześni eksperci od zdrowia, AHDH jest najczęstszym zaburzeniem zachowania, rozpoczynającym się w trakcie dzieciństwa. W Polsce choroba ta jest nazywana „Zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi”. Warto wiedzieć, że dolegliwość ta nie spotyka wyłącznie dzieci, choć właśnie w niskiej grupie wiekowej jest najczęściej diagnozowane. Pociecha z ADHD jest nadpobudliwa, impulsywna, często ma kłopoty z koncentracją i kontrolą własnych ruchów i mowy.
Jak często występuje ADHD?
Omawiany zespół nadpobudliwości jest najczęściej diagnozowany u chłopców, choć i dziewczynkom się przydarza. Zwykle ujawnia się jeszcze na etapie nauczania początkowego w szkole, gdy pociecha zaczyna mieć problemy ze skupieniem się na lekcjach bądź z koncentracją. Naukowcy twierdzą, że w naszym kraju około 5 % dzieci w wieku od siedmiu do trzynastu lat cierpi na wyżej opisywane zaburzenia. Ogółem liczba wszystkich zachorowań dochodzi nawet do 20 %.
Objawy ADHD
Aby można było mówić o AHDH, należy sobie uświadomić, że samo występowanie konkretnych objawów nie jest równoznaczne z występowaniem choroby. Najczęściej muszą one być obecne i się uaktywniać przez co najmniej sześć miesięcy. Jak sama nazwa skazuje, AHDH, czyli zespół nadpobudliwości ruchowej charakteryzuje się właśnie impulsywnością, agresywnością, zaburzeniami koncentracji i uwagi, jak również nadruchliwością. Niestety wbrew wcześniejszym opiniom nie ma możliwości, aby zachowania te samoczynnie ustąpiły.
Przyczyny ADHD
Niestety omawiana choroba ma podłoże genetyczne. Jeśli więc któryś z rodziców wykazywał takie dolegliwości, istnieje duże prawdopodobieństwo, że również ich dzieci mogą zmagać się z tym problemem. Szansa wynosi 50%/50%. Należy jednak wiedzieć, że genetyka nie jest jedyną przyczyną występowania ADHD. Mózg chorego działa zupełnie inaczej, niż osoby zdrowej. Odbiera bowiem kilka bodźców i sygnałów jednocześnie, przez co chory nie wie, na którym z nich ma skupić swoją uwagę. Podstawą jest więc zwracanie uwagi i nie bagatelizowanie powstałego problemu. Należy pamiętać, że każdy przypadek choroby, bez względu na wiek, kwalifikuje się do właściwego leczenia.
