Artemisia absinthium L. – Bylica piołun (piołun), (rodz. Compositae)
Roślina trwała, aromatyczna, o smaku silnie gorzkim. Kwiaty drobne, jasnożółte, liści! jedwabisto-filcowate, z wierzchu szarozielone, pod spodem białawe.
Pospolita w całym kraju, występuje na przydrożach, nieużytkach, polanach leśnych i zrębach.

Zbiera się liście oraz drobne pędy, odcinając je tuż przy ziemi i suszy w cieniu, często poruszając, gdyż łatwo wilgotnieją.
 

Właściwości lecznicze

Surowcem jest ziele (górne, kwitnące szczyty łodyg) – Herba Absinthii

• Skład chemiczny i działanie: Ziele zawiera związki goryczkowe (absyntyna, artabsyna, anabsyntyna), olejek lotny (w nim tujon, felandren, chamazulen), garbniki, związek flawonoidowy. Działa pobudzająco na wydzielanie soku żołądkowego, żółciopędnie, moczopędnie, wzmacniająco, pobudza krwawienia miesiączkowe.
• Zastosowanie: Lek roślinny polecany w schorzeniach żołądka przebiegających z bezscznością i bezkwaśnością, w niestrawności. W schorzeniach wątroby przy zmniejszony wytwarzaniu żółci. Wyciąg z piołunu stosowany jest we wszawicy a także przeciw świerzbowi.

Uwaga! Piołun stosowany w dużych dawkach może być trujący! Nie wolno stosowa w okresie ciąży!

Postać leku

Napar – 1 łyżeczkę ziela zalać wrzątkiem; odcedzić po 10 minutach. Pić co 2 godziny łyż płynu.
Piołun (ziele i olejek) używany jest do wyrobu likierów i wódek (absynt) oraz do produkcji win (vermut).